August Strindberg’in tiyatrosunda kadın karakterler, 19. yüzyılın toplumsal ve kültürel koşulları içerisinde şekillenen çok katmanlı figürler olarak karşımıza çıkar. Kadının toplumdaki konumu, erkeklerle kurduğu ilişkiler, sınıfsal farklılıklar, iktidar mücadeleleri ve bireysel arzular, Strindberg’in oyunlarında kadın karakterlerin kuruluşunda belirleyici bir rol oynar. Bu karakterler kimi zaman içinde bulundukları düzenin sınırlarıyla karşı karşıya gelirken kimi zaman da bu sınırlar içerisinde kendi varoluş alanlarını oluşturmanın yollarını ararlar.
Strindberg’in Kadın Karakterleri: Feminist Eleştirel Bir Okuma, August Strindberg’in oyunlarında kadın karakterlerin nasıl temsil edildiğini feminist eleştirel bir okumayla yeniden değerlendirmektedir. Çalışmada Strindberg’in yaşamı ve düşünsel dünyası, yaşadığı dönemin toplumsal koşullarıyla birlikte ele alınırken; kadın karakterlerin iktidar, toplumsal cinsiyet, sınıf, arzu ve erkeklik ilişkileri içerisindeki konumları incelenmektedir.
Baba, Matmazel Julie, Alacaklılar ve Suçlu Mu? oyunları üzerinden gerçekleştirilen çözümlemelerde, kadın karakterlerin erkek karakterlerle ilişkileri kadar kendi arzuları, kararları, mücadeleleri ve içinde bulundukları toplumsal yapı ile ilişkileri de ele alınmaktadır. Böylece kadı karakterler yalnızca olay örgüsünün bir parçası olarak değil, toplumsal cinsiyet ilişkilerini görünür kılan ve bu ilişkilerin çelişkilerini açığa çıkaran özneler olarak değerlendirilmektedir.
Kitabın önemli bir bölümünü ise feminist eleştirinin tiyatro sahnesindeki karşılığı oluşturmaktadır. Güçlü oyunu üzerinden gerçekleştirilen çalışma, feminist bir metin okumasının sahneleme pratiğine nasıl aktarabileceğini araştırmaktadır. Metinde kurulan kadın temsili; ses, sessizlik, beden, bilinçdışı, mekân, ışık ve görsel-işitsel unsurlar üzerinden yeniden düşünülerek feminist dramaturjinin kuramsal bir yaklaşım olmanın ötesinde, metni yorumlama ve sahneleme sürecinde kullanılabilecek bir araç olduğu ortaya konulmaktadır.
Bu kitap, Strindberg’in kadın karakterlerini yalnızca kendi dönemlerinin ürünleri olarak değerlendirmek yerine, onları toplumsal cinsiyet ilişkileri ve özneleşme bağlamında yeniden okumayı önermektedir. Aynı zamanda feminist eleştirel okumanın sahneleme sürecindeki olanaklarını da ortaya koyarak, kadın karakterlerin nasıl temsil edildiği kadar bu temsillerin sahnede nasıl yeniden kurulabileceği sorusuna da odaklanmaktadır.
