İnsanlık tarihinin en köklü ve evrensel imgelerinden biri olan su, hayatın kaynağı, kozmik rahim ve saflığın simgesi olduğu kadar tekinsiz derinlikleri, fırtınaları ve yutucu gücüyle de kaosu ve aşılmaz beşerî sınırları temsil etmiştir. İnsanoğlu tarih boyunca katı toprağı kendi eylem alanı olarak belirlemiş, akışkan ve değişken olan suyun karşısında ise daima acziyetini hissetmiştir. İşte bu kuramsal ve ontolojik sınır çizgisinde, doğanın çözücü gücüne meydan okuyarak suların üzerinde batmadan, vakarla yürüyebilmek, lafzi bir mucize olmanın çok ötesinde, kaosa karşı düzenin, maddeye karşı aşkın ruhun ve ilahi iradenin mutlak zaferini ilan eden evrensel bir arketip haline gelmiştir. Elinizdeki bu editoryal yapıt, farklı coğrafya, medeniyet ve inanç havzalarında ortak bir kırılma anı olarak karşımıza çıkan bu sıra dışı motifin izini sürmek amacıyla kaleme alınmıştır. Kitap, dar kalıplara sıkışmış pozitivist ya da indirgemeci yaklaşımları bütünüyle reddederek su üzerinde yürüme anlatılarının arkasındaki toplumsal işlevleri, cemaatlerin kimlik inşasını, dogmatik sınır savaşlarını ve kutsal şahsiyetlere atfedilen aşkın ontolojik statüyü disiplinler arası bir vizyonla masaya yatırmaktadır. Asya’nın mistik geleneklerinden Semitik dinlerin teolojik gövdesine uzanan bu geniş soluklu çalışma, her biri alanında uzman araştırmacıların titiz incelemeleriyle şekillenmiştir.
