Zonguldak, uzun yıllar boyunca kömür kaynaklarıyla ülkenin sanayisine enerji sağlayan, madencilerin güvenceli çalıştığı ve emek örgütlenmesinin güçlü olduğu bir üretim kentiydi. Bir devlet işçisi olan madenci, kalkınmanın emek kahramanı ve model Türk işçisi sayılıyordu. Ancak 1990’lardan itibaren ocakların bir kısmının özel şirketlere devredilmesiyle taşeron ocaklar ortaya çıktı ve kaçak ocaklar yaygınlaştı. Bu süreç, kentin ekonomik ve toplumsal yapısında büyük değişimler yarattı. Formel ve enformel madencilik arasında simbiyotik bir ilişki kurulurken, madenciler TTK madencisi, taşeron madenci ve kaçak madenci olarak üçe bölündü.
Bu kitap, Zonguldak’ta yapılan bir saha araştırmasına dayanarak bu dönüşümü ekonomi, politika, toplumsal sınıf ve kültür boyutlarıyla ele alıyor. Aynı kömürü çıkaran üç madenci, baskı ve rıza unsurları çerçevesinde hangi emek süreçlerini ve sömürü ilişkilerini deneyimliyor? Mesleki deneyimlerine bağlı olarak sınıf bilinci, sınıf dayanışması, politik eylemlilik, ekonomik ve toplumsal adalet vizyonu gibi unsurları içeren sınıf kimlikleri ve değerler sistemi nasıl birbirinden farklı? En önemlisi de, sektörün parçalandığı ve çalışma biçimlerinin değiştiği bu süreçte, kömür hâlâ refahın ve kentteki madenci kültürünün temeli olabilir mi? Kitap, bu soruların peşine düşüyor.
